• REPRISE – Een warmtevisie… en nu?

    Leestijd: 12 minuten, door Haico van Nunen, Renda (april 2021)

    Vijf jaar geleden schreven we dit artikel op het moment dat gemeenten net hun warmtevisie hadden afgerond en zich opmaakten voor de vertaalslag naar wijkuitvoeringsplannen. Destijds leek de koers helder: aan de knoppen draaien op basis van kengetallen en scenario’s, en van daaruit naar de wijk. De praktijk van de afgelopen jaren laat zien dat niet al die knoppen even soepel draaiden. De ontwikkeling en uitrol van warmtenetten liep, mede door overheidsingrijpen, vertraging op. En de doorrekening van buurten en wijken naar concrete oplossingen bleek weerbarstiger dan gedacht, simpelweg omdat de gemiddelde bewoner niet bestaat.

    Wat toen al zichtbaar werd, is inmiddels nog scherper geworden: de gewenste schaal vind je niet op archetypeniveau. Je moet een laag dieper gaan, op het niveau van de component. De component stelt je namelijk in staat om maatwerk te leveren binnen een collectieve aanpak. Dat inzicht opent de weg om niet langer per project, maar programmatisch te werken. Dit artikel laat zien hoe we daar toen al mee omgingen, en we nu voor veel gemeenten mee bezig zijn.

    Iedere gemeente is na de vaststelling van Regionale Energie Strategieën hard aan de slag gegaan om een warmtevisie op te stellen. Bij de meesten is dit ook gelukt. Soms met veel bloed, zweet en tranen. Daarmee is voor gemeenten een grote hobbel genomen, de koers is gezet. Op hoofdlijnen dan, want de meeste warmtevisie gaan over het buurt- of zelfs wijkniveau. Maar om de gevraagde deadline te halen is daarbij wel veel over één kam geschoren. Voor nu is het klaar, toch?

    Lees meer
  • DE VERDUURZAMING VAN ONZE TOTALE WONINGVOORRAAD VRAAGT OM EEN TOPSECTOR INDUSTRIËLE RENOVATIE

    Leestijd: 6 – 8 minuten, door Yuri van Bergen

    Aan het begin van de zomer kreeg ik de gelegenheid om, als kartrekker van het missietraject: ‘Doorontwikkeling nieuwe bouwketens en toepassing van duurzame bouwmaterialen’, te spreken (1) op klimaatconferenties in de gemeente Eindhoven en gemeente Helmond. Beide steden hebben zich kandidaat gesteld om samen met 100 andere Europese gemeenten CO2-neutraal te zijn voor 2030. Dit is een ambitieuze doelstelling die binnen een tijdsbestek van slechts 7 jaar moet worden gerealiseerd. Het verduurzamen van de gebouwde omgeving vraagt een gezamenlijke inspanning om 116 woningen per werkdag te verduurzamen. Het is goed om te weten dat slechts 45% van deze woningvoorraad in bezit is van woningcorporaties. De overige woningen zijn in privaat bezit. Juist het vergaand verduurzamen van privaat bezit op grote schaal is een lastige opgave waarmee nog nauwelijks ervaring is opgedaan. Het is daarom begrijpelijk dat deze gemeenten gekozen hebben voor de slogan: “Wat als het ons lukt?”.

    Lees meer
  • Het woningtekort als maatschappelijk vraagstuk

    Een vervolg op ‘In gelul kan je niet wonen’

    Leestijd: 3 – 4 minuten, door: Sandra Arts

    Onze behoefte aan woonruimte groeit; we gaan eerder zelfstandig wonen, gezinnen gaan uit elkaar, we worden gemiddeld ouder dan vroeger. Dit zijn allemaal redenen waardoor er behoefte is aan meer woningen. De grenzen van bouwen aan de randen van dorpen en steden zijn al bereikt, dus ruimte voor grote uitbreidingswijken is er niet of verkenningen hiernaar worden geremd door politieke discussies. Omdat je ‘in gelul’ nu niet eenmaal niet kan wonen zullen we ruimte moeten zoeken in de bestaande 14.000 buurten die ons land rijk is. Een beroemde uitspraak van voormalig staatssecretaris Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening Jan Schaefer uit de jaren ’80 die inmiddels weer actueel is geworden. Er is dringend behoefte aan (her)haalbare oplossingen binnen iedere stad of dorp. Verdichten door een combinatie van woningen toevoegen door nieuwbouw en door transformatie van het bestaande, lijkt de ideale vorm om dit ook slim en snel en met elkaar te gaan realiseren.

    Lees meer
  • Micro-wonen in tijden van Corona

    Leestijd: 4 – 5 minuten, door: Thijs van Tetering

    Een vervolg op ‘Willen we echt zo klein wonen?’; een serie over plattegronden

    Momenteel zit het merendeel van Nederland slechts voor de helft netjes gekleed te skypen aan de keukentafel. En misschien wordt zelfs de studeerkamer nu eens daadwerkelijk gebruikt waarvoor deze tijden geleden is ingericht. Voor de meerkamer bezitters onder ons valt deze bizarre situatie, in ieder geval deze eerste weken, nog wel te bolwerken. Maar een deel van ons zit praktisch opgesloten in een luxe ‘city-loft’ van minder dan 50 m2 waarin het toch lastig thuiswerken blijkt als beide bewoners tegelijkertijd een video call moeten plegen. Mogelijk kunnen we deze corona-crisis aangrijpen om deze nieuwe woonvormen, met steeds krappere plattegronden, nog eens kritisch te beschouwen. Want de bewoners van deze micro-appartementen hebben (minimaal) de komende vier weken in feite hun eigen micro-lab!

    Lees meer